به گزارش خبرنگار مهر، فاطمه نصرتی بازیگر، نویسنده و کارگردان تئاتر، در واکنش به جنایت مدرسه «شجره طیبه» میناب که توسط رژیم صهیونسیتی و آمریکا اتفاق افتاد، دست به نگارش یادداشتی زد.
متن این یادداشت بدین شرح است:
«عزیزم برایت از تهران مینویسم، طهران زیبای من حالا تبدیل به خط مقدم جبهه شده است، جای جای آن آثار تخریب و دود و خاک و آه دیده میشود، شبهایش اما دیدنیتر است!
ستاره بارانی است برای خودش! آسمان طهران این شب ها مثنوی هفتاد من است، در دل ماه و ستاره اش پر از قصه های شنیدنی است، قصه دخترک سه ماههای که زیر آوار مانده، مادری که هنوز جسدش پیدا نشده، پدری که خون گریه میکند برای تمام خانواده از دست رفتهاش، امدادگری که موقع آواربرداری با جسد خانواده خودش روبهرو میشود! آه از این قصههای پر غصه، آه از این جگرهای سوخته …
اما عزیز من، نگران نباش حال من خوب است، فقط غمگینم، آنچنان عمیق که سینه ام تلی از خاکستر شده … من سینه سوخته فرشتگانی هستم که کیلومترها از من دورند، در جنوب ایرانم …
دخترکان میناب … دخترکان معصوم میناب … آنها که مظلوم ترین بودند، بیگناه ترین بودند …
کسی چه میداند موقع اصابت آن موشک آمریکایی هر کدامشان مشغول چه کاری بودند؟ در حال بافتن کدام رویا؟
حتما صدای خنده هایشان تا چند خیابان آن طرف تر هم شنیده میشد، نگاه های معصومشان به کدام سو بود؟ آسمان؟ زمین؟ شاید هم صورت به صورت چسبیده به هم کلاسیشان، شعر میخواندند و میپریدند و بازی میکردند در حیاط مدرسه …
آه عزیزم نمیتوانی تصور کنی که شب و روز من شده فکر کردن به آن نگاه ها، به آن چشم های بیگناه، مدام فکر میکنم در آن لحظه چه بر آنها گذشته، حتما قلب کوچکشان طاقت این همه ضربان کوبنده را نداشته، حتما در جا ایستاده …
عزیزم تصور میکنم دیگر این جهان برای من به حد کافی تاریک و سیاه شده، آنقدر که دیگر نمیتوانم در آن به راحتی نفس بکشم …
دنیایی که در آن کودکان پرپر شده زیر آوار جان میدهند، بوی مرگ میدهد، بوی نجس تن شیطان …
از این پس میناب قبلهگاه من است، به سمت میناب نماز خواهم خواند، به سمت آن سمت بهشت که فرشته هایش با دست های کوچکشان نهال زندگی میکارند.
از این پس میناب قبلهگاه من است.»
