یاداشت مهمان- سید حسام الدین حسینی فعال رسانه: آقای ما از امام راحل نقل میکردند هر موقع خصوصی به محضر ایشان مشرف میشدند صمیمی پایین مبل امام روی زمین مینشستند و با ایشان صحبت میکردند. بعد از ریاست جمهوری وقتی خدمت امام مشرف میشوند خمینی بت شکن به اصرار زیاد روی دو پا میایستد و دستور میدهد برای آقای خامنهای صندلی بیاورید. هر چه آقا خواهش میکنند که بنده شاگرد شما هستم امام میگویند شما رئیس جمهور منید. آقا میگفتند شش ماه طول کشید تا امام رضایت داد به همان شیوه سابق پایین پای ایشان بنشینند.
حالا منظور اینکه این آقای غرق در خون پدر ما بود اما فقط پدر نبود، عزیز ما بود اما فقط این نبود، رهبر ما بود اما فقط این نبود او تنها نائبالامام ما روی این کره خاکی بود. در تمام این زمین هیچ مشابه و همترازی نداشت. نایب امام زمان عج را به تیر جفا و جنایت وسط امالقری شه.ی.د کردند. به دستور اشقیالاشقیای زمین.
اینکه میگوییم در تشییعش باید شهرآشوب باشیم اینکه میگوییم باید نظم امور بهم بریزد نه یک حکم آنارشیستی که طبیعت نسبت درونی انسان مومن با نایب بقیهالله است. اگر نسبت درونی ما با او این باشد طبیعتا بیرونمان هم باید متناسب با آن درون تجلی کند. در واقع انسان مومن میگوید چون همهچیز از امام روییده و به یمن او به ما رسیده پس باید بذل او باشد.
جانم فدای پیرزنهای از پا افتادهای که در بدرقه او چهار دست و پا به راه افتادند، همه چیزم فدای عشایری که ظل آفتاب تموز عراق عرب، وسط بر بیایان، پنج ساعت رویپا منتظر ایستادند تا نوبت هرولهشان برسد، فدای جوانی که بعد چهل ساعت بیداری و پیادهروی، روی آسفالت بیرون مسجد جمکران چرت ناخواسته میزد به این امید که از تشییع پیکر سید مثل تشییع تهران جا نماند. فدای محمود کریمی مشتی و بامعرفت که مثل نوجوانهای مادر مرده دنبال ماشین پیکرها میدوید.
همه اینها را گفتم که چه بگویم؟ خواستم به سختی بگویم هرکس باید به وظیفهاش عمل کند. امام عزیز به روی پای ادب ایستادنش، آقای ما به تواضع و روی زمین نشستنش، امنیتیها و جامعهشناسها به وظیفه مراقبت از نظمشان و ما بیچارهها هم به وظیفه شهرآشوبی و هروله و گریبان چاک دادن برای نایب امام شهیدمان.
