یادداشت مهمان – رضا صالحی: در عرصه سیاست خارجی آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد حفظ اعتبار ملی و جلوگیری از ارسال هرگونه پیام اشتباه به دشمن است. تجربه سالهای گذشته نشان داده هرجا طرف مقابل احساس کرده ایران از موضع نیاز یا شتاب وارد گفتگو شده نه تنها از مطالبات خود عقب ننشسته بلکه بر زیادهخواهیهایش افزوده است.
این روزها اخبار مختلفی درباره احتمال آغاز دور جدید مذاکرات در ژنو منتشر میشود، اخباری که اگر صحت داشته باشد، یک پرسش جدی را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد، آیا تمامی شروطی که مبنای تفاهم و گفتگو قرار گرفته بود، محقق شده است؟
واقعیت آن است که هنوز یکی از مهمترین مطالبات اعلامی یعنی آتشبس پایدار در لبنان و عقبنشینی کامل رژیم صهیونیستی از مناطق اشغالی این کشور تحقق نیافته است. در چنین شرایطی هرگونه عجله برای بازگشت به میز مذاکره میتواند از سوی دشمن بهعنوان عقبنشینی از مواضع قبلی تفسیر شود، برداشتی که نتیجهای جز افزایش فشارها و طرح مطالبات جدید نخواهد داشت.
دیپلماسی زمانی موفق است که پشتوانه آن اقتدار و پایبندی به خطوط تعیینشده باشد. اگر شرطی اعلام شده باید تا تحقق کامل آن بر همان شرط ایستاد. عبور از خطوطی که خودمان ترسیم کردهایم، پیش از آنکه طرف مقابل را امیدوار کند، سرمایه اعتماد داخلی را آسیب میزند.
آقای عراقچی تاکنون نشان دادهاند که پاسداری از منافع ملی را بر هر ملاحظه دیگری مقدم میدانند. انتظار طبیعی نیز آن است که همین رویکرد با قوت ادامه یابد و آغاز هرگونه مذاکره به تحقق کامل تعهدات و شروط از پیش اعلامشده منوط شود. دشمن باید بداند که جمهوری اسلامی ایران نه تحت فشار مذاکره میکند و نه از مطالبات مشروع خود عقب مینشیند، چراکه هر گام شتابزده امروز، میتواند زمینهساز مطالبهای بزرگتر از سوی طرف مقابل در فردا باشد.
