به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سیسال پیش در چنین روزهایی، اریک کانتونا با یک ضربه والی تماشایی از گوشه محوطه جریمه، فینال جام حذفی انگلستان را به سود منچستریونایتد رقم زد. آن پیروزی برابر لیورپول، دومین دبل متوالی یونایتد را به ارمغان آورد، اما برای خود کانتونا، اوج یکی از دراماتیکترین داستانهای بازگشت در تاریخ لیگ برتر بود. حالا این روایت به فیلمی تبدیل شده که در جشنواره کن به نمایش درمیآید.
مستند «کانتونا» به کارگردانی دیوید تریهورن و بن نیکلاس، تنها کارگردانان بریتانیایی حاضر در بخش مسابقات اصلی کن، با زبانی سینمایی به زندگی یکی از خاصترین شخصیتهای فوتبال میپردازد. فیلم که چهار سال زمان برده، تصویری از پنج فصل پرتلاطم و درخشان کانتونا در منچستر را ارائه میدهد؛ از گلهای ناب و جملات فلسفی معروفش گرفته تا فلشبکهایی به دوران خشمگینانه او در فرانسه، جایی که به سرمربی تیم ملی گفت «نالایق» و حتی برای مدتی فوتبال را کنار گذاشت.
اما محور اصلی فیلم، بدنامترین لحظه زندگی حرفهای کانتونا است: لگد معروفی که پس از اخراج در بازی مقابل کریستال پالاس، به سوی هواداری که به او طعنه میزد، پرتاب کرد. کانتونا از زندان فرار کرد، اما ۸ ماه محروم شد و نزدیک بود برای همیشه خداحافظی کند.
به گفته تریهورن، گرفتن مجوز استفاده از تصاویر آن صحنه از اتحادیه فوتبال انگلیس شش ماه طول کشید و این اولین بار است که چنین اجازهای داده میشود. او میگوید: «افسانه اریک حول آن لگد ساخته شده. بدون آن لگد و بازگشت بعدیاش، او آن چهره نمادین امروزی نمیشد.»
فیلم نشان میدهد که الکس فرگوسن چگونه کانتونا را نه تنها به ماندن، بلکه به ارائه دو فصل رویایی دیگر برای یونایتد ترغیب کرد. خود کارگردانان این رابطه را «داستانی عاشقانه» مینامند: «اریک فرگی را به آزمون میگذارد، فرگی میبخشد، و اریک با یک فصل شاهکار محبتش را جبران میکند.»
برخلاف بسیاری از مستندهای ورزشی امروزی، در «کانتونا» خبری از نمودارهای جدول و موسیقی کلیشهای نیست. فیلم با موسیقی الکترونیک پل هارتنول از گروه اربیتال و نماهای بلند از کانتونا در میان باغهای زیتون جنوب فرانسه جلو میرود. خود کانتونا تصاویر دیدهنشدهای از کودکیاش ـ فیلمهای ۸ میلیمتری که پدرش گرفته ـ در اختیار فیلمسازان قرار داده است.
از دیگر نکات جالب، اصرار کارگردانان بر مصاحبه به زبان فرانسوی با کانتوناست. تریهورن معتقد است: «فقط در زبان مادری یک فرد میتوان به اصالت واقعی دست یافت.»
کانتونا که برخلاف بسیاری از چهرههای مشهور، حرف آخر را روی فیلم نداشته، پس از دیدن نسخه نهایی از آن لذت برده است. خود او که حالا ۵۹ ساله است، هنوز از آن لگد پشیمان نیست و میگوید: «باید محکمتر لگد میزدم، چون لیاقتش را داشت.»
کارگردانان که پیش از این مستندهایی درباره پله، فیگو و وینی جونز ساختهاند، میگویند افتخار حضور در کن برایشان «غیرواقعی و خندهدار» است، چون در سالی که فیلمسازان صاحبسبک در جشنواره حضور دارند، دو مستندساز گمنام ورزشی هم به جمعشان راه یافتهاند. تریهورن تأکید میکند: «ما فوقالعاده مفتخریم که کن فیلممان را انتخاب کرده. این ارزش تمام زحمتهایمان را تأیید میکند.»
منبع: گاردین
ترجمه: زینب کاظمخواه
5959
