به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در دهه چهل خورشیدی، پیش از آنکه اینفلوئنسرهای دیجیتال نبض بازار را در دست بگیرند، سرنوشتِ دنیای مد در دستان تنها شش نفر بود؛ گروهی که به «گروه ضربت دنیای مد» مشهور بودند. شش منتقد و روزنامهنگارِ بانفوذ که هر فصل، با کلماتشان، برندهای بزرگی چون دیور و ژیوانشی را یا به عرش میبردند و یا به ورشکستگی میکشاندند.
این شش نفر (پنج زن و یک مرد)، حکمرانانِ مطلقِ سلیقه برای ۶۰ میلیون زن در سراسر جهان بودند. وقتی آنها در سالنهای مد قدم میگذاشتند، نفس در سینه طراحان حبس میشد. آنها نیازی به تحلیلهای طولانی نداشتند؛ یک یادداشتِ کوتاه از «اوژینا شپارد» کافی بود تا یک خیاطخانه را «ناکاوت» کند، یا پیشبینیِ «هلن گوردون لازارف» سلیقه خیابانها را در فصل بعد تغییر دهد.
جایگاه این افراد چنان رفیع بود که حتی تهدیدهای مالیِ سنگین نیز سدِ راهشان نمیشد. نمونه بارز این قدرت، ماجرای دامنهای بلند یا «ماکسیژوپ» بود؛ زمانی که «اوگوستن دابادی»، منتقدِ روزنامه فیگارو و تنها مردِ گروه، با انتقاد از این مدل، آن را از رونق انداخت. جالب اینکه خیاطخانه تولیدکننده، به جرمِ نابود کردنِ اقبالِ خریداران، روزنامه را به پرداخت ۱۰۰ میلیون فرانک خسارت تهدید کرد، اما پاسخ کوتاه بود: «اظهار عقیده آزاد است.»
گزارش ۶ مهر ۱۳۴۷ مجله «زن روز» با معرفی چهرههایی چون تلما سویتنبرگ، نانسی وایت و فرانسیس کرسان، پرده از دورانِ طلایی و در عین حال ترسناکی برمیدارد که در آن، یک قلم به تنهایی تعیین میکرد زنان جهان چه بپوشند. این نه فقط تاریخ مد، بلکه حکایتِ قدرتِ بیچونوچرای مطبوعات در عصر پیش از اینترنت است؛ دورانی که منتقدان، نه مروجانِ برندها، که قاضیانِ بیطرفِ دنیای زیبایی بودند.
متن کامل گزارشِ شش روزنامهنگار بیرحم؛ گروه ضربتی که مد جهان را به زانو درآورد را بخوانید.
259
