یادداشت مهمان- مهدی محمدی عضو هیئت علمی دانشگاه: شرط لازم رشد اقتصادی و رفاه، ایجاد امنیت است و تنها راه صلح پایدار، اعمال قدرت. سازش و اظهار ضعف، دشمن را جریتر و هزینهها را بالا میبرد.
دوگانهٔ مقاومت-معیشت در عرض یکدیگرند، نه مقابل هم. راهبرد مقاومت عواید اقتصادی را افزایش میدهد؛ سازش در قالب آتشبس، بنیهٔ دفاعی را فرسوده و عواید را میزُداید.
در جنگ رمضان، درآمد نفت از محل کمیت فروش و جهش قیمت بالا رفت، تحریمهای یکجانبهٔ آمریکا بیاثر شد و ترافیک شناورهای تنگهٔ هرمز درآمد تازهای آفرید (خسارت زیرساختی زیر ۲۲ میلیارد دلار). اما در آتشبس شکننده و رسانهای، همان خسارتها وارد، کانال درآمدی هرمز بسته، قیمت نفت سقوط کرد و محاصرهٔ دریایی آمریکا آغاز شد. محاصرهٔ دریایی در آتشبس کارایی دارد، نه در جنگ.
اهرم انرژی دست ما را از عواید اقتصادی پُر میکند و بر دشمن و حامیانش فشار سنگین میآورد.
راهکار مطلوب، اعلام رسمی اتمام تفاهمنامه و بازگشت به شرایط کاملاً جنگی در صورت تعدی دشمن است. با این کار قیمت نفت صعودی میشود، دشمن عقبنشینی و امتیازدهی میکند، رفتار متحدانش اصلاح میشود، محاصرهٔ دریایی از اثر میافتد و آمریکا به خروج از غرب آسیا وادار میشود.
۴۰ سال مذاکره و سازش نتیجه نداده؛ وقت حرکت به راهبرد آزادگی حسینی و عاشورایی است. امنیت اقتصادی ذیل مقاومت نظامی و هجوم شناختی ممکن میشود، نه با سازش رسمی و پایین آوردن گارد. بهترین دفاع، حمله است تا عواید فزونی یابد و دشمن عقب رانده شود.
